Tijd

 

 

Het is tijd

Voordat de tijd verder gaat

Voordat de tijd voorbij is

Is het tijd

De tijd is nu

Er is geen tijd

Er bestaat niet zoiets als tijd

Wie heeft de tijd

De tijd

Is er niet

Wat doe je dan als je beseft dat de tijd niet bestaat

Word je dan anders in je denken

In je hart en geest

Verander je je levenshouding

Lach je eindelijk

Omdat je weet dat de tijd er niet is, maar jij wel

Jij

Die wel bestaat

Nu en gister

Ga je dan leven

Geef je dan je leven een kans

Is het leven dan bruisend en levend nu

de tijd er niet is?

Indisch in hart en ziel…

Ik ben Indisch. Al mijn hele leven groei ik op met twee culturen. Toen ik nog veel jonger was zei ik altijd dat ik opgroeide tussen twee culturen. En zo voelde het vaak ook. Want je groeit letterlijk op tussen de Hollandse en de Indonesische cultuur. Geboren in Gouda, de Nederlandse kaasstad. Opgegroeid aldaar en gestudeerd in Leeuwarden tussen de Friezen.

In huis de gebruikelijke Indische en Indonesische gebruiken. Van de fles op de wc, bottle tjebok, tot het eten met de rechterhand en niet met de linkerhand. De krontjong muziek en de Indorock waar vrolijk op gedanst werd. En je oma die altijd gelijk had, ook al had ze dat niet. Later ontdekte ik dat mijn oma wel altijd gelijk kreeg, maar dat ik toch echt mijn baas niet automatisch uit respect gelijk moest geven.

Op mijn 16e ging ik voor het eerst naar Indonesië op vakantie. De eerste stappen uit het vliegtuig kan ik nu 22 jaren later nog zo voor de geest halen. Het gevoel, de geuren en de warmte…het enige wat ik kon zeggen was: “Ik ben thuis! Dit is wat ik gemist heb al die 16 jaar! Dit stukje is wat er miste. Mijn andere thuis!” Tijdens de 6 weken durende reis door Java en Bali vond ik mijn andere (Indonesische) ik. Dat was zo indrukwekkend dat ik toen een artikel had geschreven voor een Indisch magazine.

Ik begreep toen pas hoe ik mij mijn hele leven had gevoeld. Het waarom je je zo anders voelt, het waarom je telkens moet uitleggen dat je dingen doet zoals je gewend bent, waar dat vandaan kwam, wat je cultuur is. Ik vond mijzelf daar. Compleet. En ik begreep dat ik niet tussen twee culturen leefde, maar met twee culturen.

Elk jaar ging ik vaak naar de Pasar Malam in Den Haag. Het stukje waar ik mij thuis voelde, waar mijn twee culturen samen kwamen. Waar ik andere Indische mensen ontmoette. Dat voelde als een eigen landje.

Toen ik net getrouwd was, kreeg mijn man een baan in Jakarta en we verhuisden daarheen. Ik dacht daar mijn Indische ik meer te kunnen zijn en meer Indische dingen te kunnen ervaren. Vooral de cultuur. Maar het werd me in die jaren duidelijk dat Indisch zijn niet direct Indonesisch zijn betekent en is. Je vind wel elementen van de Indische cultuur terug, maar daar in Jakarta miste ik Nederland. Ik miste mijn Nederlandse cultuur. Want die vond ik daar niet compleet. Het enige wat typisch Hollands was, was ik. In mijn gedrag, in mijn denken en mijn doen. Ik ontdekte dat ik Hollandser ben dan ik had gedacht. Maar waar voelde ik mij dan wel echt Indisch behalve op de Pasar Malam in Den Haag?

Inmiddels wonen we in Maleisië. Toen we drie jaar geleden naar Kuala Lumpur verhuisden, besefte ik echt goed dat ik niet alleen Nederland gedag zei, maar dat ik ook een stukje “Indisch land” gedag zei. Een stukje dat ik nergens ter wereld zal kunnen vinden. Ook niet in Indonesië zelf, want ik ben in Nederland opgegroeid. En de Indische mensen hebben immers geen land meer.

En net op het moment dat ik eigenlijk best een beetje melancholisch werd over het feit dat Indische mensen geen land meer hebben, nooit hebben gehad misschien wel, kwam er middenin Kuala Lumpur een hoog blonde Hollandse meid op me af. En ze zei: “Hey, ben jij Indisch? Ik ben een tiende ergens Indisch. Kan jij ook je duim 90 graden naar achter doen?”

Vol stomheid geslagen liet ik haar mijn achterover slaande duimen zien en ze riep dol enthousiast: “Jaaaaaa, jij hebt ook de Indische duim! Jij bent ook echt Indisch!”

Ik ben trots op wie ik ben. Ik ben trots op mijn roots. Ik ben trots op wat ik mijn kinderen mag meegeven en mag leren. Indisch zijn is wie je bent, is wat je doet. Indisch zijn is hoe je praat, wat je eet, je gewoonten, je gebruiken, de muziek die je luistert, de potjoh potjoh die je danst, je achterover slaande duim, de fles op de wc, de jive dansen op Indo rock, is vele tantes en ooms hebben.

Indisch zijn is zoveel meer. Is twee culturen rijk zijn. De Indische cultuur die in mijn hart en ziel leeft en die ik doorgeef aan mijn Indische kinderen opdat het doorleeft in de toekomst waar ook ter wereld!