Beesten

 

Beesten

Als je in de Tropen woont, heb je last van andere beesten dan in Nederland. Mijn man zegt dat beesten dieren zijn in het wild, zoals olifanten, leeuwen en beren. Die in de jungle wonen of in de woestijn. Grote, wilde dieren, zegt hij. Nu is Kuala Lumpur een grote jungle geweest. En voor mij ziet het er dagelijks uit als een jungle,maar dan met ander soort beesten en mensen. In mijn woordenboek zijn een mier, een spin en een vliegje beesten. Dus als ik iets zie kruipen over de vloer, een ieniemini miertje dan gil ik al: “Ah! Een beest!” In het begin kwam hij (mijn man en niet dat beest) dan supersnel aangerend om mij te redden van het bewuste dier. Mijn held.

Tjitjak

Op een zaterdag ochtend had ik een uurtje tijd voor mezelf. Dat wil zeggen van 6 uur tot 7 uur in de ochtend. Heerlijk een uurtje in stilte als iedereen nog slaapt. Lekker  wakker worden. Echt even me-time. Ik zette mijn koffie en ik warmde een havermout pannenkoek op in de magnetron. Terwijl die aan was, hoorde ik de roep van de tjitjak. (Een soort mini salamander die de muggen opeet) Ik hoorde hem wel heel dichtbij en deed het geluid na. Waarop die tjitjak weer antwoordde. Grappig dacht ik, wel raar, want zijn geroep klonk wel dichtbij, maar ook een beetje gesmoord.

Ah fijn. Mijn pannenkoek was klaar en ik liep naar de magnetron. Precies op het moment dat ik de deur van de magnetron open wilde doen, hoorde ik de tjitjak luid en duidelijk  roepen. Ah! Nee! Zal toch niet? Ik durfde de magnetron niet open te doen. Ik spurtte naar zolder. Ik maakte mijn man wakker (let wel, het was 6.10u in het weekend) en riep: “Schat! Kom! Snel! Ik denk dat ik een tjitjak heb gebakken in de magnetron. Snel. Kom. Help. Het roept nog.”

Uiteindelijk bleek dat dat beest achter de magnetron zat. En toen mijn man de magnetron wegtrok, schoot het omhoog achter de keukenkast. Ik schoot ook omhoog de lucht in van de schrik. Ik heb daarna toch wat voorzichtig mijn pannenkoek opgegeten. Tijdens mijn me-time was ik in elk geval niet meer alleen.

Grasshopper

Op een ochtend kwam ik terug van school. Ik ging naar de keuken. Ah! Nee! Er zat een grasshopper, een sprinkhaan op het keukenraam. Gelukkig zat het aan de buitenkant. Maar jee, dat was al eng genoeg voor mij. Hij zat onder een afdak, dus dat arme beest zou de weg naar de bomen of het gras niet meer kunnen vinden. Ik wilde niet dat hij daar bleef. Dus ik vroeg mijn man weer om dat beest even weg te halen en aan de overkant te gooien in het gras en bij de bomen. (niet bij de buren) Maar hij moet na al die jaren schoon genoeg hebben gekregen van al die beesten opruimwerkzaamheden. Dus hij zei ja, maar ging gewoon weg naar het werk.

Een kwartier later hoorde ik een motor aankomen en er werd aangebeld. Daar stond een guard. Dat is raar die komen meestal als je ze hebt gebeld, er wat aan de hand is of je op de panic button hebt gedrukt. Ik deed de deur open en hij salueerde. (de guards die hier werken zijn militairen uit Nepal)

“Morning mem! Your husband called us. I’m here to safe mem. Where is the beast?”, zei hij. Oh hemeltje. Ik bracht hem naar de grasshopper en wees ernaar. Ik kon nog net bibberend uitbrengen: “There you see, very, very, very scarry.” Hij glimlachte wat en vroeg nonchalant: “Oh la mem, have tissue?”

Een tissue was alles wat deze militair vroeg! Een tissue. Ik bracht hem een hele box. Hij pakte er maar 1. En pakte de grasshopper, liep naar de overkant van de straat en gooide hem weg. Liep terug naar het huis salueerde weer en zei: “That’s all mem? No more beast. Mem now safe. Next time I come again to safe mem.”

Waar zou ik toch zijn in deze jungle zonder deze Nepalese militair?

Advertenties

2 gedachtes over “Beesten

  1. Wim Cornelis zegt:

    Weer een leuk verhaal. Herken dat wel van ons huis in Ghana. Kwam daar ook een keer een slang tegen in een heel bijzondere houding. Nu waren er een paar tegelzetters bezig, dus ik vroeg hun voorman even te kijken. Het bleek een giftig exemplaar, dat we is waar nog niet volwassen was, maar…. Dus die werd gekilled. Veel eerder hadden mijn Ghanese toezichthouders al eens een wat kleine slang in het gras ontdekt. Gelijk dat beest met een kapmes gedood. Ik probeerde nog te stellen dat je niet gelijk een beest moest doden, maar ook hier waren mijn Ghanese meegenoten onverbiddelijk: zou tot gevaarlijk beest kunnen uitgroeien….

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s