Hitte of kou aan de andere kant van de wereld

Kou

In de tijd dat we nog in Nederland woonden, gingen we altijd op de fiets of lopend naar school. Door de regen, wind of sneeuw dat maakte niet uit. Gewapend met regenkleding of dekens achterop de fiets. En dat was niet altijd leuk. Dus had ik het volgende bedacht. Als we dan door de natte kou heen moesten riep ik altijd tegen de kerels: “Beeld je in dat je op een tropisch eiland bent. Liggend op een wit strand. Onder een wuifende palmboom. In de hete, brandende zon. Houd wel je ogen open. Voel de hitte. Voel de zon. Hoor de zee ruisen. Zie de blauwe lucht.” En dat ging zo nog wel even door. Menig persoon die we tegenkwamen, keek mij raar aan. Mijn stem is immers niet zacht. En ik zong bijna alles wat ik zei. Het fietsen ging zo een stuk sneller. Tegen de tijd dat ik klaar was met mijn  gepraat over tropische eilanden en hete zomerluchten waren we al bij school. Dan zeiden de kerels altijd: “Nou, mama iedereen is verkleumd en door en door nat, maar wij hebben tenminste de echte hitte gevoeld.”

Hitte

Ok, dat was de ingebeelde hitte in Nederland. We hadden toen nog niet kunnen bedenken dat we nu echte tropische hitte mogen ervaren. De hitte hier in Kuala Lumpur is ondraaglijk soms. Zeker de laatste twee jaren. Sommige thermometers geven vaak 35 of 37 graden aan. De weer app gaat nooit hoger dan 30 voor zover ik in de drie jaren hier heb gezien. Ik stel voor dat de mensen hierachter eens bij ons in de tuin komen meten. Want het is minimaal 40 graden vaak en dan wel in de schaduw. Ik kom hier niet mee weg met mijn verhaaltje over ingebeelde hitte op een wit strand. We verlangen hier vaak naar kou. En dan wel de echte frisse, koele lucht.

We liepen een keer van school naar huis. Op weer zo’n vreselijk hete en vochtige middag. Met strakblauwe lucht. (Waar zijn toch de wolken als je ze nodig hebt?) En een felle, brandende zon. Je ziet dus ook bijna niemand lopend. Of lopend zonder plu. Want de plu wordt hier gebruikt om zowel de regen tegen te houden als de zon. Dus iedereen die lopend is, heeft zo’n ding mee. Iedereen, behalve…..ja precies….ik en wij. Het zit niet in mijn natuur der gewoonte om bij een strakblauwe hemel middenin de zomer een plu mee te nemen als ik naar buiten ga. En dus smelten we weg. Dragen we de tassen boven onze hoofden tegen de zon of lopen we zo dicht mogelijk langs de tuinrotsen van ons complex in de schaduw. Maar zelfs in de schaduw smelten we nog weg. Als we geluk hebben staat er wat wind of een harde wind. Dat scheelt een beetje. Jammer dan weer dat die wind net een lauwwarme haardroger blaast, maar ok, beter dat dan geen wind.

Noordpool 

Nee, met mijn mooie tropische ingebeelde witte stranden in de brandende zon zouden we het alleen nog maar warmer krijgen. Niet zo’n goed idee, dus ik zei aan de kerels: “Denk aan de Noordpool! Aan al dat vreselijk koude ijs. Aan ijsbergen. Aan de ijskoude bevroren zee. Aan sneeuw. Aan een sneeuwstorm. Voelen jullie die koude wind?”

“Nee, mama, dat is het slechtste idee ooit. Echt kun je nou niks beters bedenken dan dit?!!”, riepen ze uit: “Als we daaraan denken krijgen we het stikheet echt vreselijk smoorheet! Want er zit op de Noordpool een ijsbeer achter ons aan en dus moeten we keihard rennen voor ons leven. Daarom krijgen we het nu ook nog stik-heter! Je wordt bedankt mama!”

Advertenties

2 gedachtes over “Hitte of kou aan de andere kant van de wereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s