Thuisblijfmoeder een volwaardige job?

 

Wat een vreselijk woord: thuisblijfmoeder. Wat betekent het eigenlijk? Een moeder die alleen maar thuis blijft? Ik weet niet wat ik me daarbij voor moet stellen en ik vraag me serieus af of er moeders zijn die hun huis echt niet uitkomen.

Laat ik zelf eens die vraag beantwoorden. Boodschappen doen kan vanuit huis, online. Dus daarvoor hoef je er niet uit. De kinderen zou je door iemand anders naar school kunnen laten brengen en weer laten ophalen. En als ze al groter zijn, kunnen ze zelf lopend, op de fiets of in ons geval met de chauffeur. Sporten en werken kan je ook thuis doen dus daarvoor hoef je er ook niet uit. Vriendinnen en vrienden kunnen bij jou thuiskomen of je kan ze ook gemakkelijk online ontmoeten.

Dus misschien blijf je als niet buitenshuis werkende moeder toch meer thuis dan ik in de eerste plaats dacht?

Ja,  dat is dan wel een hele letterlijke vertaling van het woord thuisblijfmoeder. Natuurlijk weet ik ook wel dat er mee bedoeld wordt dat je dan als moeder niet buitenhuis werkt. Of sommigen bedoelen dat je niet werkt. En juist daar rust een negatieve kijk op. Een vaak minderwaardige blik vanuit de maatschappij. Althans mijn eigen ervaring toen we nog in Nederland woonden.

Vooral de vragen of je je wel kunt ontwikkelen, of je niet weer aan het werk wilt, of je niet gek wordt van thuis zitten, of je vindt dat je het goede voorbeeld geeft door thuis te zitten, of je….. Vragen waarop ik in het begin keihard in de verdediging schoot. En vaak als antwoord gaf ik 1 van deze antwoorden: “Iedereen draagt op zijn eigen manier een steentje bij in de maatschappij.  Ik ontwikkel mij nog beter dan als ik zou werken, want ik kan mezelf volledig zijn en hoef niet mijzelf te ontwikkelen naar gelang mijn baas het goed vindt. Wat ik doe, doe ik met passie, vol overgave en met heel mijn wezen en liefde. Ik heb een baan met de meeste verantwoordelijkheid. Ik begeleid 2 kinderen die opgroeien en hopelijk uitgroeien tot goed gebalanceerde volwassen mannen. Vol respect en kracht. En die lever ik af aan de wereld. Zodat zij op hun beurt de wereld kunnen verbeteren of vernieuwen en in stand kunnen houden.” En vaak viel het dan stil met hooguit een zacht: “Oh…”

  

In de drie jaren dat we in Kuala Lumpur wonen, heb ik nog geen 1 keer een opmerking of vraag gehad hierover. Nog geen 1 keer heb ik moeten uitleggen wat ik doe. Want andere expats begrijpen vaak wel dat wat je doet nodig of noodzakelijk is. En er lijkt meer respect en begrip te zijn. Hier zou ik kunnen kiezen om de zorg volledig uit te besteden. Immers velen hebben een nanny en een maid. En toch kies ik daar niet voor. Ik ben ervan overtuigd dat niemand mijn kinderen beter kent dan ik en ze dus ook niet beter kan opvoeden en begeleiden. Ik hoop alleen dat er overal op de wereld, en dan vooral in het westen van de wereld, meer begrip en waardering komt voor het zorgen en opvoeden van kinderen.

Voor kinderen zorgen en het huishouden draaiende houden is werken. Want als je het niet zelf doet, kan je er iemand voor inhuren, betalen om dat te doen. En de prijzen voor kinderopvang en een huishoudster of in ons geval een nanny, een chauffeur, een meid, een kokkin en een tuinman zijn bij elkaar flinke bedragen per maand. 

Wanneer je er dus zoveel voor moet neerleggen zegt de maatschappij eigenlijk dat het Thuisblijfmoederschap een vooraanstaande, volwaardige job is met enorme verantwoordelijkheid. En niet anders!

image  

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s