Natural Christmas decorations

Vanaf mijn 27e zag ik mijn eerste echte grijze haren. Toen vond ik het vreselijk. Dus camoufleren die boel! Wat een gedoe. Ben je net blij met je mooie kleur, binnen 2 weken gaat het al uitgroeien. Schiet toch ook niet op. Grijs, grijs, grijs.

Inmiddels ben ik meer dan een decade verder en heb vrede gesloten met mijn grijzer wordende haar. Ik vind het eigenlijk wel wat hebben zo. Het glinstert ook mooi. Bovendien ben ik helemaal weg van de kleur grijs. Vroeger was het allemaal zo zwart-wit, nu dansen we er tussen in.

En de kinderen vinden het ook geweldig. Vooral toen ik de kerstboom ging versieren. Tja…toen joelde er ineens eentje door de kamer heen:

“Mama! Wat gaaf! Jij hebt zilver in je haar. Je bent matching met de kerstboom en nog ecologisch ook. Totally natural Christmas decorations!”

Merry Christmas 2016!

Tijd

 

 

Het is tijd

Voordat de tijd verder gaat

Voordat de tijd voorbij is

Is het tijd

De tijd is nu

Er is geen tijd

Er bestaat niet zoiets als tijd

Wie heeft de tijd

De tijd

Is er niet

Wat doe je dan als je beseft dat de tijd niet bestaat

Word je dan anders in je denken

In je hart en geest

Verander je je levenshouding

Lach je eindelijk

Omdat je weet dat de tijd er niet is, maar jij wel

Jij

Die wel bestaat

Nu en gister

Ga je dan leven

Geef je dan je leven een kans

Is het leven dan bruisend en levend nu

de tijd er niet is?

Indisch in hart en ziel…

Ik ben Indisch. Al mijn hele leven groei ik op met twee culturen. Toen ik nog veel jonger was zei ik altijd dat ik opgroeide tussen twee culturen. En zo voelde het vaak ook. Want je groeit letterlijk op tussen de Hollandse en de Indonesische cultuur. Geboren in Gouda, de Nederlandse kaasstad. Opgegroeid aldaar en gestudeerd in Leeuwarden tussen de Friezen.

In huis de gebruikelijke Indische en Indonesische gebruiken. Van de fles op de wc, bottle tjebok, tot het eten met de rechterhand en niet met de linkerhand. De krontjong muziek en de Indorock waar vrolijk op gedanst werd. En je oma die altijd gelijk had, ook al had ze dat niet. Later ontdekte ik dat mijn oma wel altijd gelijk kreeg, maar dat ik toch echt mijn baas niet automatisch uit respect gelijk moest geven.

Op mijn 16e ging ik voor het eerst naar Indonesië op vakantie. De eerste stappen uit het vliegtuig kan ik nu 22 jaren later nog zo voor de geest halen. Het gevoel, de geuren en de warmte…het enige wat ik kon zeggen was: “Ik ben thuis! Dit is wat ik gemist heb al die 16 jaar! Dit stukje is wat er miste. Mijn andere thuis!” Tijdens de 6 weken durende reis door Java en Bali vond ik mijn andere (Indonesische) ik. Dat was zo indrukwekkend dat ik toen een artikel had geschreven voor een Indisch magazine.

Ik begreep toen pas hoe ik mij mijn hele leven had gevoeld. Het waarom je je zo anders voelt, het waarom je telkens moet uitleggen dat je dingen doet zoals je gewend bent, waar dat vandaan kwam, wat je cultuur is. Ik vond mijzelf daar. Compleet. En ik begreep dat ik niet tussen twee culturen leefde, maar met twee culturen.

Elk jaar ging ik vaak naar de Pasar Malam in Den Haag. Het stukje waar ik mij thuis voelde, waar mijn twee culturen samen kwamen. Waar ik andere Indische mensen ontmoette. Dat voelde als een eigen landje.

Toen ik net getrouwd was, kreeg mijn man een baan in Jakarta en we verhuisden daarheen. Ik dacht daar mijn Indische ik meer te kunnen zijn en meer Indische dingen te kunnen ervaren. Vooral de cultuur. Maar het werd me in die jaren duidelijk dat Indisch zijn niet direct Indonesisch zijn betekent en is. Je vind wel elementen van de Indische cultuur terug, maar daar in Jakarta miste ik Nederland. Ik miste mijn Nederlandse cultuur. Want die vond ik daar niet compleet. Het enige wat typisch Hollands was, was ik. In mijn gedrag, in mijn denken en mijn doen. Ik ontdekte dat ik Hollandser ben dan ik had gedacht. Maar waar voelde ik mij dan wel echt Indisch behalve op de Pasar Malam in Den Haag?

Inmiddels wonen we in Maleisië. Toen we drie jaar geleden naar Kuala Lumpur verhuisden, besefte ik echt goed dat ik niet alleen Nederland gedag zei, maar dat ik ook een stukje “Indisch land” gedag zei. Een stukje dat ik nergens ter wereld zal kunnen vinden. Ook niet in Indonesië zelf, want ik ben in Nederland opgegroeid. En de Indische mensen hebben immers geen land meer.

En net op het moment dat ik eigenlijk best een beetje melancholisch werd over het feit dat Indische mensen geen land meer hebben, nooit hebben gehad misschien wel, kwam er middenin Kuala Lumpur een hoog blonde Hollandse meid op me af. En ze zei: “Hey, ben jij Indisch? Ik ben een tiende ergens Indisch. Kan jij ook je duim 90 graden naar achter doen?”

Vol stomheid geslagen liet ik haar mijn achterover slaande duimen zien en ze riep dol enthousiast: “Jaaaaaa, jij hebt ook de Indische duim! Jij bent ook echt Indisch!”

Ik ben trots op wie ik ben. Ik ben trots op mijn roots. Ik ben trots op wat ik mijn kinderen mag meegeven en mag leren. Indisch zijn is wie je bent, is wat je doet. Indisch zijn is hoe je praat, wat je eet, je gewoonten, je gebruiken, de muziek die je luistert, de potjoh potjoh die je danst, je achterover slaande duim, de fles op de wc, de jive dansen op Indo rock, is vele tantes en ooms hebben.

Indisch zijn is zoveel meer. Is twee culturen rijk zijn. De Indische cultuur die in mijn hart en ziel leeft en die ik doorgeef aan mijn Indische kinderen opdat het doorleeft in de toekomst waar ook ter wereld!

Pauze?

De oude watertanks van 3 jaar oud, waren toe aan vervanging. Nu eens wat anders dan een airco reparatie of een insectenbestrijding. Deze tanks bevinden zich op het dak dat alleen vanaf het balkon met een mega ladder te bereiken is. De mega ladder die dus eerst dwars door mijn huis moest. Twee trappen, 40 treden omhoog en dan nog door mijn slaapkamer heen naar het balkon. Evenals de bak met cement en het andere gereedschap.

Je moet je voorstellen dat de werklui op blote voeten werken. Want als je hier een huis betreed, doe je uit respect je slippers of schoenen uit. Die blijven buiten op de mat staan. En ze gaan blootsvoets verder door het huis heen en dus ook op de ladder buiten. Ze zeiden dat het maar twee uur zou duren. Dus ze begonnen om 10 uur en ik (als kennelijk typisch Hollandse denkende dame) verwachtte dan ook dat ze om 12 uur klaar zouden zijn. Ik dacht dat is mooi vlak voor de lunch dan heb ik de rust weer in huis.

Maar natuurlijk ging het weer anders dan een strak Hollands schema.

Om 11 uur kwamen ze al naar beneden. Met deze mededeling: “M’m we have break. Two come back.”


Ik: “Huh? But you said you need two hours and so you’ll finish by 12.”

“Yes M’m. By two we come back.”

Ik: “No, no, no you said you work two hours and will be finished by lunch at 12.”

“Yes, yes, yes M’m. We lunch now. And back at two hour.”

Grumbel. Krijgen we nou. Weg waren ze. Mij restte niks anders dan ook maar een vroege lunch te nemen en te wachten tot two….

End of year party

Zo aan het einde van het schooljaar houden ze een eindejaarsfeest. Iedereen uit de klas neemt een schaal mee met eten en ook wat drinken. En natuurlijk trek je dan je party outfit aan. Dus ik zei: “Mama zal even je nette ruitjes blouse strijken voor morgen en trek je daarbij je nette zwarte schoenen aan?”

Nou daar zat ik echt totaal fout mee.

Het (bijna ontplofte van verbazing) antwoord was: “Ben je helemaal gek geworden?! Het is een end of year party! Dan ga je niet netjes. Het is geen formele gelegenheid! Geen awards uitreiking, maar een party. Dat betekent, mama, dat ik dan mijn zwarte Metallica shirt draag met een gescheurde spijkerbroek en trainers. Zo doen we dat. We are guys, mama, and we ROCK! YEAH!”

Rainbow

When you’re crying in your heart

And nobody can see

The pain you feel

Disguised by a smile on your face

Not to show

Your sorrow

You must go on

Your responsibility is stronger than your own happiness

Smile on your face

Send the smile to your heart

And let the rain wash away

Let your smile wash away

The tears

And let them together create the most beautiful

RAINBOW

So there shines a rainbow in your heart!

Will carry your pain

Will give you a smile

Will help you carry on

With a smile on your face

And a rainbow in your heart

Will shine from within

To reach out

To fill another heart with…

LOVE

Lach, het maakt niet uit wat je draagt!

I love my frizzy hair.

I love that I can’t walk on high heels or any tiny heels at all.
I like to wear my palladium boots or any kind of boots under a charming dress.

And I feel so good with my frizzy hair and boots in a summer dress that I smile straight from my heart to yours.

And if I smile….you’ll totally forget and don’t even see what I’m wearing…..

Tomtom 

Sommige gesprekken zijn heel kort hier in huis. En heel simpel. Hoor ik van boven:

“Schatje, weet jij de weg naar de toko in Groningen?”

Ik: “Huh? Hoezo? Ik zou eerst het vliegtuig nemen naar Amsterdam!”

(Wij wonen in Kuala Lumpur en hij wilt de weg weten naar een toko in Groningen???)

Manlief: “Nee, ik bedoel in de stad zelf, als je er al bent.”

Ik: “Oh nou nee. Wat dacht je nou! Ik ben de tomtom niet!”

(Gr…mmmm…pffff…)

Rekenles

Soms zijn die rekenlessen ook zo saai. Niet alleen om te geven, maar vooral om de sommen te maken. Allerlei foefjes heb ik er al opzitten. Van vlotten bouwen tijdens het sommen doen, de sommen springen tot gewoon met pasta en blokjes rekenen. Maar sommige dagen is er gewoon geen puf om saai te rekenen. Zeker niet als buiten de zon schijnt, de lucht helderblauw is en het zwembad 20 stappen verder om de hoek ligt.

Toch nog maar een vraag proberen over de tafel van 2. “Hoeveel poten hebben 8 kippen? En hoe reken je dat uit?”

Het antwoord was zeer verrassend. “Nou dat hangt ervan af. De informatie over de kippen is niet compleet. We weten niet of ze klem hebben gezeten met hun poten. Waar en hoe. Misschien missen ze een poot, of een halve poot, of hebben ze anderhalve poot of helemaal geen. Zijn ze nog levend of zijn ze geslacht. Bij AH verkopen ze kip met 3 poten in een zak. Dat staat op de verpakking wist je dat? We weten niks over deze somkippen. Niks over alle 8. Dus je kan het antwoord niet geven.”

“Ja, ok ik begrijp wat je denkt. Maar stel nou dat….”

“Ja dat kan wel. Maar dan weet je nog niks. Je kunt je van alles voorstellen. Daarmee kan je niet rekenen. Maar als je weet dat die kippen alle 8, ieder 2 poten hebben dan is het antwoord 16. 2×8, Dat snap je toch wel? Mag ik dan nu zwemmen?”